Neneh Cherry & The Thing – Cashback

Lekker wakker worden op nieuwjaarsochtend met deze onstuimige jazzpop. Neneh Cherry kennen we natuurlijk nog wel van Buffalo Stance and Manchild. Nu treedt ze op met jazzband The Thing en dat levert deze verrassende combi op:

Beste van 2012

Ik vind het dit jaar heel moeilijk om een goed onderbouwd eindejaarslijstje te maken. Ik heb een paar favorieten die ik vaak heb geluisterd. Er zijn echter ook veel platen die me zeer aanspreken maar die ik nog veel vaker zou moeten horen. Tja, het schrijven van een boek, het krijgen van een tweede kind en verhuizen van Brussel naar Amsterdam heeft ook wat tijd opgeslokt.

Hierbij toch een paar pareltjes. Er is vast nog veel meer moois, maar iets is beter dan niets.

Taken by trees – Dreams

Taken by trees, de naam waaronder Victoria Bergsman muziek maakt, komt binnenkort met een derde plaat, Other worlds. Heel baanbrekend zijn de liedjes niet, ze zijn vooral dromerig en lief. Dreams is alvast de single van het te verschijnen album.

Muse – Unsustainnable

Na Survival is er nu ook Unsustainable, nummers van de op 1 oktober uit te komen plaat The 2nd law van Muse. Zoals we van Muse gewend zijn, horen we weer veel bombast. Maar Unsustainable is toch duidelijk anders dan het voorgaande werk van Muse, grilliger, harder en opvallend weinig emozang van Matthew Bellamy.

Mumford & Sons – I will wait

Mumford & Sons, de pittige versie van Fleet Fixes, verblijdde de wereld in 2009 met een prachtig album, Sigh no more. Met daarop heerlijke nummers als The cave, Sigh no more en Little lion man. De folkrockband maakt aanstekelijke muziek en ik ben benieuwd of de opvolger Babel, die eind september uitkomt, net zo goed is. Als voorproefje alvast I will wait.

Tom Waits – Hell broke luce

Gloedjenieuwe video van Tom Waits, Hell broke luce van de plaat Bad as me die vorig jaar is uitgekomen. Klassieke Waits-song, lekker rauw, lekker dampend en stampend.

Fabrice Humbert – De oorsprong van geweld

Concentratiekamp Buchenwald staat voor niets anders dan het kwaad. Maar is dat kwaad, is geweld slechts een extreme uitwas, of zit het in ons allemaal? Deze vraag snijdt romanschrijver Fabrice Humbert aan in zijn debuutroman De oorsprong van geweld, onlangs in het Nederlands vertaald.

De roman van Humbert werd in 2009 in Frankrijk meteen een groot succes. Niet alleen lezers, maar ook critici waren zeer positief over het boek. De roman won verschillende Franse literatuurprijzen. In Nederland is het zoeken naar serieuze recensies en dat is niet zo verwonderlijk, want als je moet kiezen uit het rijke Franse aanbod, ligt Humbert wat mij betreft niet bovenop de stapel.

Antony and The Johnsons – Cut the world

Drie jaar geleden gaf Antony een heel bijzonder concert in Carré, Amsterdam. Hij trad op met het Metropole Orkest en zong veel nieuwe nummers maar bracht ook bekende nummers in geheel nieuwe arrangementen. Nu is er een live-CD uit, Cut the world, waarop die uitvoeringen te horen zijn.

Cut the world is de single van deze plaat en de videoclip die erbij hoort, is heel bijzonder. Onder meer omdat Carice van Houten een hoofdrol speelt, maar bovenal omdat het een intrigerend minispeelfilmpje is. Antony heeft het tijdens optredens vaak over de noodzaak dat vrouwen het bestuur in de wereld overnemen. In deze clip gebeurt dat op een onverwachte manier.

The Irrepresibles – Arrow

Mirror mirror was het indrukwekkende debuutalbum van de Londense formatie The Irrepressibles in 2010. Frontman Jamie McDermott schuwt op die plaat de groots opgeblazen emotie niet en steunt daarmee met een been op de glamrock van David Bowie en met een ander op de meer actuele emopop van Antony & the Johnsons (en een vleugje Marc Almond). Kenmerken: vocaal zwaar aangezet, hoge uithalen én prachtige orkestmuziek om deze muzikale gevoelens te begeleiden.

Op 1 oktober komt het tweede album Nude uit en nu al kunnen we genieten van een voorproefje in de vorm van single Arrow. De videoclip is sinds vandaag op YouTube te zien (en ook hieronder). In Arrow bezingt McDermott de worsteling van een jongen die voelt dat hij anders is vanwege zijn liefde voor andere jongens. In de clip is dit simpel maar doeltreffend verbeeld: worsteling wordt liefdesspel.

Woodkid – Run boy run

Iron was vorig jaar een heel opvallend nummer. Niet alleen vanwege de muziek die nog over the top is, maar ook door de videoclip die speelfilmallures heeft. Het is dan ook het werk van de videomaker en grafisch designer Yoann Lemoine. Deze Fransman maakt naast zijn clips voor onder anderen Lana Del Rey en Kate Perry dus ook zelf muziek onder de naam Woodkip.

En na zijn EP Iron is er nu een nieuwe EP, Run boy run getiteld. Het bestaat helaas maar uit een nummer, het origineel van Run boy run plus drie remixes. Daarmee is het eerder een single met wat extraatjes dan een echte EP.

Opnieuw zit hier zo’n prachtig in zwart/wit vormgegeven clip bij. En wederom is de muziek en de video een tikkeltje zwaar aangezet. Maar het werkt. Hopelijk komt Woodkid binnenkort met een volwaardige plaat, want na deze prijsnummers smaak het werk van deze Fransman naar meer.